Wat zien we?
Vlaanderen streeft ernaar om zo weinig mogelijk huishoudelijk en bedrijfsafval te storten en te verbranden. Toch zijn er nog steeds afvalstromen waar nog geen andere oplossing voor bestaat. In dat geval geeft men de voorkeur aan afvalverbranding met energierecuperatie. Pas als dat niet kan, kiest men ervoor om te storten.
De grafiek hieronder toont de cijfers en maakt een onderscheid tussen (mee)verbranding en storting binnen en buiten Vlaanderen. In de recentere jaren zien we na een stijging van de totale hoeveelheid in 2020 en 2021, en een daling vanaf 2022; sindsdien ligt de hoeveelheid net boven 2 miljoen ton. Meer in detail valt op dat het aanbod uitvoer voor verbranding evenals het aanbod brandbaar gestort in Vlaanderen vanaf 2022 een scherpe daling vertonen.
Waar willen we naartoe?
Het (mee)verbranden of storten van materialen willen we zoveel mogelijk vermijden, want deze activiteiten komen erop neer dat deze materialen in feite grotendeels opgegeven worden voor verder gebruik in de toekomst. Gestorte materialen zijn niet meer bruikbaar, tenzij er in de toekomst manieren ontwikkeld zouden worden om deze te ontginnen en te hergebruiken. Voor verbrande materialen beperkt de functionaliteit zich tot energierecuperatie en de eventueel nuttige toepassing van de verbrandingsassen.
Het Vlaams Energie- en Klimaatplan 2023-2030 stelt dat de broeikasgasuitstoot van afvalverbranding in Vlaanderen met 25% moet dalen tegen 2030, gekoppeld aan de voorziene reductie van het aanbod aan te verbranden restafval. Vooraleer we daadwerkelijk verbrandingscapaciteit kunnen gaan afbouwen moet er in de huidige planperiode in de eerste plaats werk gemaakt worden van een verdere daling van het aanbod brandbaar afval. Die daling willen we eerst vertalen in minder uitvoer voor verbranding buiten Vlaanderen. Vlaanderen wil immers ook voor afvalstoffen die niet onder het zelfvoorzienings- of nabijheidsprincipe vallen voldoende eigen capaciteit behouden en niet afhankelijk worden van capaciteit buiten Vlaanderen.