Wat zien we?
De meest recent beschikbare generieke gegevens voor Vlaanderen dateren uit het jaar 2014. Gedurende de periode van januari tot februari 2014 maakten naar schatting 711 volwassenen en 51 kinderen gebruik van de winteropvang, terwijl er 3109 volwassenen en 1675 kinderen waren ingeschreven bij de daklozendienst. De totale populatie daklozen in diezelfde periode wordt geschat op 5456 personen, waarvan 1700 kinderen. Daarnaast werden 599 personen in Vlaanderen geconfronteerd met de dreiging van uithuiszetting.
Tussen 2020 en 2022 ondernam de Koning Boudewijnstichting op lokaal niveau tellingen om de dak- en thuisloosheid in Vlaanderen in kaart te brengen. Deze tellingen zijn momentopnamen die zijn genomen in slechts enkele Vlaamse steden, waaronder Leuven en Gent, en in bepaalde regio’s, zoals de Kempen en Limburg. Deze data laten daarom niet toe om trends af te leiden of om tot generiekere conclusies voor Vlaanderen te komen.
Waar willen we naartoe?
Dakloosheid heeft diverse oorzaken en is een complexe problematiek. In een circulaire economie gaan we op zoek naar een materiaalefficiënte en duurzame invulling van de woonbehoefte. Het feit dat er mensen zijn die geen onderdak hebben en dat er tegelijk mogelijkheden beschikbaar zijn om woonruimte beter in te vullen toont een essentiële mismatch aan. Het logische streefdoel is dat voor iedereen in Vlaanderen de woonbehoefte ingevuld is.
